Oulad Terna: 16/07/'10 - 06/08/'10

Zo, onze reis zit er op. Wij hebben er alvast met volle teugen van genoten en hopelijk hebt u hier enigszins mee kunnen genieten! Dank u wel om deze blog te bezoeken en ons verhaal mee te beleven! Tot de volgende!

De bouwkampers!

Pieter, Veerle, Anaïs, Hanne, Asmaa, Soetkin, Isabelle, Jonas, Nathalie en Brecht.

Aangezien we gisteren (of eigenlijk al vandaag) pas om 3 uur in ons bed zaten na ons uitje met Larbi, besloten we om uit te slapen. De meesten van ons sliepen tot rond 9 uur; Pieter, Brecht en ik slaagden er zelfs in om tot 11 uur door te slapen. Toen ik dan ook wakker werd bleek Hlimou al in het schooltje te zijn en hij zou ons over 20 minuten meenemen voor een toer in zijn busje door het oude Agadir. Het ontbijt sloeg ik dus maar over, ik sprong zowat in mijn kleren en begon naarstig mijn valies te maken tot het tijd was om met Hlimou mee te gaan om het oude Agadir te gaan bezichtigen vanuit een er al even oud uitziend busje.

Het oude Agadir is door een aardbeving in 1960 compleet verwoest en zo'n 15000 mensen (waaronder ook een aantal familieleden van Hlimou) lieten er het leven. We passeerden het kerkhof en ook het huis waar vroeger Hlimou woonde met zijn familie, waar nu alles leeg is. Je ziet er enkel zand, bomen en stenen. Huizen vind je er helemaal niet meer! Ter herdenking aan de ramp (en vermoedelijk ook uit veiligheidsoverwegingen) is het ook verboden op deze plaats te bouwen. De nieuwe stad Agadir (een zeer modern ogende stad) is een stuk verder gebouwd.

Hierna hingen we nog even de echte toerist uit en bezochten we de Kasbah (een versterkte burcht) waar we ook op een kameel gingen zitten om een ritje van een hondertal meter te maken. Dan bezichtigden we ook even de burcht (veeleer een ruïne), waar boven de poort een Nederlands zinnetje staat geschreven: 'Vreest de eertijden koning'. We vroegen aan Hlimou waarom dit er in het Nederlands staat, maar ook hij wist het niet. Hij vermoedt dat het iets met de kolonisten te maken heeft. Vanuit de burcht hadden we ook prachtig zicht op nieuw Agadir en de haven (zowel de vissershaven als de haven voor plezierboten).

Daarna gingen we naar een visrestaurantje, waar we met Larbi afgesproken hadden. Eerst aten we een slaatje en dan vis: calamares, garnalen, tong en een soort kabeljauw. Larbi arriveerde met enige vertraging en Hlimou leek niet al te blij te zijn met zijn aanwezigheid, net zomin als Larbi dat leek te zijn met Hlimous aanwezigheid. Er bestaat kennelijk enige rivaliteit tussen beiden, al zeiden ze dit uiteraard niet luidop.

Na het eten gingen we inkopen doen in de Marjane, de supermarkt van Agadir, en daarna keerden we terug naar het schooltje, na Larbi zijn cadeau gegeven te hebben (een foto van onze groep waar we hem 'aanbidden') uit het zicht van Hlimou. Veerle en ik bleven in het schooltje om onze zak te maken en ons dagboek wat aan te vullen en genoten vooral van de rust, die al 3 weken uit ons bestaan was verbannen door alle chaos om ons heen. De rest van de groep ging nog even naar de souks.

Iets voor 5 uur kwamen de anderen terug en maakten ook zij nog hun valiezen. Dan was het voor de laatste keer 'Ghobz oe l'athai' - tijd: Brood met thee en gaven we ook aan Hlimou ons cadeau (een groepsfoto).

Dan laadden we alles in het busje, maakten we nog een laatste groepsfoto en vertrokken we richting de luchthaven. Jonas, Hanne en ik gingen met Hlimou mee, de rest met Larbi. Plots stopte Hlimou, zonder enige uitleg te geven, en stapte uit. Wij begrepen er niks van en vroegen ons af wat er gaande was en of hij misschien boos op ons was omdat we ook aan Larbi een cadeau hadden gegeven. Maar even later zat hij terug in de auto, even goedgeluimd als anders, en reden we verder richting l'aéroport Al-Massira.

Voor we de parking op mochten rijden, werden we door de politie tegengehouden. Ze stelden zowel aan Hlimou als aan ons enkele vragen en hoewel we nog steeds niet echt snappen wat dit te betekenen had, hadden we toch wel de indruk dat het een heuse ondervraging was. Gelukkig zonder verdere gevolgen. We werden al na enkele minuten doorgelaten en Larbi werd zelfs helemaal niet tegengehouden.

Bij het binnenkomen van de luchthaven was er al een eerste bagagecontrole, waar we zonder problemen door raakten en we begaven ons naar de check-in, waar de rij toch aanzienlijk minder lang was dan in Brussel (2 wachtenden tegenover een ellenlange rij). En dan was het wederom tijd om afscheid te nemen van Hlimou en Larbi, waarbij de traantjes weer niet lang op zich lieten wachten. 

Na het knuffelen ter afscheid gingen we richting de douane, waar een politievrouw ons vroeg of we nog Dirhams in ons bezit hadden (Het is namelijk verboden deze te im- en exporteren.) Wij zeiden naar waarheid van wel en ze liet ons de keuze of we ze wilden omwisselen of wilden houden. We kozen om ze toch maar te gaan wisselen. Wanneer we terug aan de douane kwamen, vroeg de vrouw ons om ons ontvangstbewijsje te tonen. Ik vond het echter niet meteen meer, maar de vrouw maakte hier gelukkig geen punt van.

Paspoorten werden gecontroleerd en ook onze handbagage werd aan een minimale controle onderworpen. Water en colaflesjes konden we zonder problemen meenemen, en fouilleren bleek ook niet al te grondig te gebeuren. Veiligheid is hier duidelijk geen prioriteit... 

We hadden nog een zee van tijd over (wat een verschil met de 10 minuten die ons resteerden in Brussel) en aten en dronken nog iets in de luchthaven. Onze Dirhams waren al naar euro's omgewisseld, maar gelukkig konden we ook met euro's betalen, al hadden ze dit duidelijk liever niet. Wisselgeld vormde ook een probleem. Zowel Veerle als ik moesten €0.20 wisselgeld terugkrijgen. Veerle was als eerste aan de beurt en kreeg 2 dirham, met als excuus dat ze geen stukken van 20 ct. in vooraad hadden. Dan was het aan mij, en ik kon wel een stuk van 20 ct. krijgen. Dus ging Veerle (terecht!) haar beklag gaan doen en na een vijftal minuutjes kreeg ook zij haar 20 eurocent! Victorie!!

Dan gingen we naar gate 5 en even later zaten we op het vliegtuig huiswaarts. Nathalie had van Larbi nog een boodschap meegekregen, die hij verstopt had in het doosje van haar kettinkje. Op het vliegtuig checkte ze dit dus en ze vond een briefje met de mededeling: 'Allave N+Larbi' ... Mijn theorie is dat 'Allave' 'I love you' moet voorstellen en mijn groepsgenoten lijken deze theorie wel aannemelijk te vinden. Nathalie heeft touche!!

Na een tussenlanding in Marrakech van ongeveer 3 kwartier vlogen we verder, en we zetten voet aan de grond in Zaventem om 2h15 (ietsje vroeger dan de geplande 2h50). 's nachts. We wachtten nog op onze bagage en dan was het tijd om ook afscheid te nemen van elkaar, maar het weerzien zou gauw volgen, want 8 augustus stond er al een eerste reünie gepland! Na afscheid van elkaar genomen te hebben gingen we elk onze eigen weg (een heel vreemde ervaring na 3 weken alles in groep gedaan te hebben).

Dit was het einde van onze fantastische reis!  

 

 

 

 

 

Onze foto voor Larbi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze foto voor Hlimou, de groepsfoto op de werf...

Ontbijten vandaag was niet zo eenvoudig. We benutten al het materiaal dat voor handen was, helaas was dit niet zo veel: 1 tafel en 3 stoelen. Bestek: ontbrekend. Borden: afwezig. Choco smeren gebeurde dus met onze vingers, de potjes Danette (die we daags voordien in de supermarkt hadden gekocht) moesten we uitlikken. Na het ontbijt brachten we onze 'huisbaas', de man een verdieping lager, een bezoekje om met hem de dagplanning te bespreken. We zouden eerst het stadje bezoeken en 's avonds met de taxci naar Agadir gaan.

We gingen eerst te voet naar de supermarkt, de plaats waar de petit taxi stopt, maar besloten daar om met de koets naar het centrum te gaan. In het stadje aangekomen, gaven we onze ogen goed de kost. Eerst liepen we wat door de souks en het stadje en uiteindelijk zagen we ook de zee, wat gisterenavond ook al ons plan was, maar toen enigszins mislukte. Blauw en wit zijn duidelijk de overheersende kleuren in Essaouira en dit draagt bij tot de schoonheid van deze pittoreske havenstad. Het enige nadeel is dat het hier door de frisse zeewind echt wel koud is!

's Middags gingen we iets eten in een gezellig restaurantje, waar het prachtige geluid van jazzmuziek uit de radio kwam, wat ietwat later omschakelde in Spaanse muziek, wat ons helemaal in vakantiestemming bracht. Bij 'Volare' zongen we dan ook luidkeels mee, wat toch enig gelach opwekte bij de passanten en bij de ober.

's Namiddags besloten we de haven te bezichtigen. Voor 1Dh (€0.10)  kon je de toren beklimmen, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de haven (le scala du port) en dit deden we dan ook. Dan besloten we om nog een uurtje op het strand te gaan liggen, en Hanne en Nathalie gingen ook even de zee in en hadden meteen succes bij de redders. Vooraleer met de petit taxi naar het apartement terug te keren om onze bagage op te halen, liepen we nog even door de souks.

We gingen met de koets naar la gare routière d'Essaouira en onze 'huisbaas' begeleidde ons hierbij. We zouden met de taxi naar Agadir gaan, maar dat bleek niet zo evident te zijn als je groep uit 7 personen bestaat. Een taxi moet namelijk volzitten vooraleer hij vertrekt, d.w.z. een chauffeur en 6 passagiers (2 voorin en 4 achterin). Gevolg: Alle comfort is afwezig want iedereen zit gekneld en dan moet je nog wel wachten tot er voldoende mensen in de taxi zitten om deze staat van oncomfortabiliteit te bereiken...

Jonas, Hanne en Brecht konden meteen vertrekken, want er was net een taxi met nog 3 vrije plaatsen die naar Agadir zou vertrekken. Nathalie, Veerle, Pieter en ik moesten nog even wachten op nog 2 mensen die ons wilden vergezellen. Wij hoorden van alle kanten taxichauffeurs plaatsnamen roepen, alleen onze chauffeur leek daar niet aan mee te willen doen, dus besloten we zelf maar 'Agadir, Agadir, Agadir, ...' te roepen. Na in totaal een uur gewacht te hebben, zat onze taxi vol en konden we vertrekken!

Er bleek echter nog een probleem te zijn: het traject van de taxi ging niet langs waar we moesten zijn in Agadir, dus werden we ergens in de stad gedropt langs de kant van de weg, en moesten we het verder zelf maar uitzoeken. En de problemen bleven maar komen, want we vonden de rest van onze groep nergens. We belden dus naar Jonas om te vragen waar zij zich bevonden, maar konden hen zelfs met die informatie nog steeds niet vinden. Toen belde ook nog Larbi, die zich ook ergens in onze buurt bevond, maar ook hem konden we maar niet vinden. Dan belde Jonas en hij had het geniale plan om 2 Marokkanen met elkaar te laten communiceren, dan zouden we elkaar misschien terugvinden. Dit deden we, en ik zag mijn GSM van de één naar de ander gaan, en uiteindelijk waren er 2 jongens wel bereid ons naar de anderen te brengen, die op een andere plaats waren afgezet dan wij, hoewel ons beloofd was dat dit niet zou gebeuren... Pieter en ik gingen mee met de 2 Marokkanen om de anderen te halen, Veerle en Nathalie bleven op het plein, want ook Larbi hadden we nog steeds niet gevonden.

Pieter en ik vonden dankzij de 2 Marokkanen eindelijk de anderen en we keerden terug naar Veerle en Nathalie. Toen onze groep net herenigd was, vond ook Larbi ons en waren we compleet en klaar om te vertrekken naar het schooltje waar we zouden overnachten.

Nathalie, Pieter, Hanne en Brecht gingen met Larbi mee; Jonas, Veerle en ik gingen met de taxi. In Agadir verbleven we in een schooltje. We sliepen in een klaslokaal op matjes van bij Hlimou thuis. De wc was in een gebouw aan de andere kant van het schoolplein en was ook nog eens heel vuil en stonk verschrikkelijk.

We aten in het schooltje soep (niet zo lekker) met brood en maakten onderwijl kennis met de groep bouwkampers die hier in het schooltje werkt.

Na het eten gingen we nog met Larbi. Veerle, Brecht, Pieter en ik gingen mee met Larbi in de auto; Nathalie, Hanne en Jonas gingen mee met 2 leerkrachten uit de school. De 2 leerkrachten hadden expliciet gevraagd om '3 filles' in de auto, maar wij hadden hier geen gehoor aan gegeven. In de auto zei Larbi ook dat beide mannen al wat te diep in het glas hadden gekeken en dat hij dus 'pas de confiance' had. Hij was dan ook constant alert op mogelijk onheil en wanneer hij hoorde dat ook Hanne er niet gerust in was, zette hij meteen de auto aan de kant en gingen we te voet verder richting kust. Maar alvorens verder te gaan, gaf Larbi ons ook nog een cadeautje. Elk van ons kreeg een kettinkje van hem. En enkele dagen voordien had hij ons allemaal al een potje 'huile d'Argan' gegeven, iets typisch voor die streek van Marokko.

Op de 'dijk' dronken we nog iets op een terrasje en wanneer we naar het toilet gingen vroeg één van de obers me om mijn emailadres. Om het met Veerles woorden te zeggen: 'k had weer touche.

Onderweg naar de auto kwamen we nog 2 Marokkaans-Belgische meisjes tegen die een huis hadden in Agadir en Jonas vroeg hen, al dan niet voor de grap, of hij daar niet kon gaan douchen (De douche in ons schooltje bestaat namelijk uit een op borsthoogte hangende tuinslang). Het antwoord was nee en een flauw lachje.

Toen we bij Larbi's auto waren aangekomen, regelde Larbi voor Jonas, Veerle en Nathalie een taxi, zodat niemand bij de zatlappen in de auto moest, want Larbi's motto van de dag was: 'alcool --> pas de confiance'! Later die avond hoorden we ook dat Samir, Hlimous zoon die ook in het schooltje verbleef en ook al enkele glaasjes te veel binnen had, een accident had gehad, maar het bleek ook niet echt ernstig te zijn. Gelukkig maar dat niemand bij hem in de auto had gezeten!

In het schooltje spraken we nog af dat niemand 's nachts alleen naar de wc, aan de andere kant van het schoolplein, mocht gaan, want in alcool hadden we toch ook niet al te veel confiance. Nog de deur op slot om onverwachte invallen van zatlappen te vermijden en we konden gaan slapen in ons weinig comfortabel klaslokaal.

 

 

 

's Morgens sliepen wij tot rond 8h, waarna wij ons konden douchen onder een zalige regendouche! Daarna nuttigden we ons ontbijt, waarvoor Brecht had gezorgd. Dan kwam de contactpersoon langs en we zeiden dat we 's avonds met de taxi naar Essaouira wilden gaan, in plaats van met de bus, na de 7 uur durende busrit van gisteren. Hij raadde ons echter aan om een minibus te huren in plaats van met de taxi te gaan en uiteindelijk deden we dat, voor 158Dh per persoon  (€15,80). Volgens Hlimou was dit te duur, maar wij vonden uiteindelijk dat de minibus zijn geld wel waard was.

Dan maakten we onze zak en lieten alle zakken in 1 kamer achter en gingen op pad om de 3 monumenten van Ben Youssef te bezichtigen. Jonas merkte echter al gauw dat hij de sleutel van onze riad was vergeten af te geven en dus belden we onze contactpersoon op en die zei dat hij een halfuurtje later aan Café de France zou staan. We waren dus gedwongen in de buurt van la place Jema el Fnaa te blijven en liepen dus nog eventjes door de souks. Een kwartiertje later belde Jonas nog eens naar onze contactpersoon om te vragen of hij echt niet vroeger kon komen, maar hij bleef erbij dat het nog een kwartier zou duren vooraleer hij aan Café de France zou zijn. Wij besloten al naar de plaats van afspraak te gaan en zagen dat onze man daar al stond, blijkbaar al de hele tijd. We gaven hem de sleutel en gingen door naar het eerste monument: le musée de Marrakech. Dit museum heeft een prachtige binnenplaats, waaraan allerlei zijzaaltjes grenzen, die als toonzalen fungeren. Er wordt vanalles tentoongesteld: wapens, sieraden, klederdracht, ... Het is zeker een aanrader als je eens in Marrakech bent!

Dan vervolgden wij onze tocht naar het tweede Ben Youssef- monument, namelijk de Medesra Ben Youssef, de oude koranschool. Ook daar was weer een prachtige binnenplaats te bezichtigen, waar een kalligraaf zijn schrijfkunsten aan het demonstreren was. Voort was er zowel boven als beneden een lange gang, met telkens kamertjes, waar de studenten vroeger verbleven. Mooi om te zien, maar wel een beetje eentonig.

We gingen weer op pad richting de Almoravid Koubba, het derde monument van Ben Youssef: de koepel. Dit is veeleer klein. Er is een bad, met daarboven een prachtige koepel. Daarnaast is er nog een kleine ruïne en een soort grotje, en dan ook nog een zaaltje met foto's van de reconstructie, waar iemand ons iets te gretig uitleg begon te geven en er nadien ook geld voor vroeg.

Hierna liepen we nog een hele tijd door de souks, op weg naar la place Jema el Fnaa, om daar iets te eten. Onderweg passeerden we de 'leerafdeling' van de souks en iets verder verkochten ze allerhande doeken, en liet Brecht zijn hoofd op Marokkaanse wijze omzwachtelen. Na de verkoper beloofd te hebben dat we terug zouden keren, geraakten we alsnog weg uit de souks en kwamen we aan la place Jema el Fnaa, waar we in een restaurantje ons middagmaal aten. Aan het tafeltje naast het onze zaten ook Belgen en we vroegen hen wat nog de moeite was om te bezoeken. Er kwamen 2 dingen uit de bus: de paleizen en de Jardin des Majorelles. Helaas hadden we geen tijd genoeg om beide dingen te bezoeken, dus splitsten we onze toch al zo kleine groep in 2 groepen. Brecht en Hanne gingen te voet naar een paleis; Veerle, Jonas, Pieter, Nathalie en ik gingen met de petit taxi naar de Jardin des Majorelles. Die was werkelijk prachtig en ook lekker fris, maar wel wat kleiner dan verwacht! We keerden ook weer terug met de petit taxi en hadden nog wat tijd over om naar de souks te gaan (weer in 2 groepen; Jonas en Pieter gingen samen en Nathalie, Veerle en ik vormden ook een groepje) en we kochten nog wat souvenirs en cadeautjes voor het thuisfront. Dan gingen we naar de plaats waar we afgesproken hadden met de rest. Pieter stond daar alleen. Jonas was al naar de riad vertrokken met de contactpersoon en Hanne en Brecht waren er nog niet. Ze kwamen 10 minuutjes te laat aan, maar met een goed excuus, want Hanne had eindelijk haar felbegeerde rode teenslippers in de juiste maat gevonden (Victorie!)

We stonden net op het punt om naar de riad te vertrekken, toen we Jonas en onze contactpersoon zagen komen, met een kar volgeladen met onze bagage. We gingen dus richting la gare routière de Marrakech, vanwaar we met de minibus naar Essaouira zouden gaan. De minibus was echt wel luxueus, zeker in vergelijking met de andere vervoersmiddelen die tot het openbaar vervoer behoren. We waren enkele uurtjes onderweg, met een korte tussenstop in een soort wegrestaurant om iets te drinken.

In Essaouira vonden we onze contactpersoon niet meteen (of beter gezegd; zij vond ons niet). Uiteindelijk vond ze ons toch en ging ze met ons mee naar ons appartement: veel minder luxueus dan de riad, maar op de wc na wel in orde en zeker luxueus in vergelijking met wat in Agadir nog zou volgen. Er waren hier 2 slaapkamers: één met een tweepersoonsbed, waar Hanne en Nathalie sliepen; en één met een lange zetel, waar de rest van ons sliep. Er was nog een kamer, waar een tafel en 3 stoelen in stonden, en dan nog een vuile wc met een douchekop en een lavabo waar al fluimen in lagen.

's Avonds gingen we nog op pad om een plaats te zoeken waar we konden eten. Eerst gingen we naar de Asswak Assalam, de supermarkt, om ontbijt te kopen voor morgenochten en dan liepen we verder riching centrum, om een restaurantje te zoeken. We zijn echter in een buitenwijk van Essaouira gelogeerd, dus was het nog een heel eind lopen richting centrum. Pieter had grote honger en liep in sneltemp en niemand van ons kon hem bijhouden. Nadat hij al zo ver vooruit was dat hij bijna uit het zicht verdwenen was, liepen Hanne en Veerle naar hem toe om hem te vragen even op ons te wachten. Plots werden ze door een motor achtervolgd, maakten rechtsomkeer en renden naar de groep terug. Wij hadden de motor echter niet gezien en het gaf dus wel een grappig beeld.

We waren nog lang niet in het centrum, maar passeerden toch al snackbar 'Le joli coin', al was het dan niet op de hoek, die nog maar enkele dagen voordien zijn deuren had geopend voor het grote publiek en we besloten daar iets te eten. Niet zo'n goede keuze, want Nathalie en Brecht hadden beiden een niet al te lekkere pizza (lees als: heel slecht) en ze (vooral Nathalie) waren er niet echt gerust op of alles dat erop lag wel in orde was.

Na het eten maakten we nog een groepsfoto met de patron en keerden we naar ons appartement terug, maar het was zo koud buiten (door de felle zeewind, het kan dus ook koud zijn in Marokko!) dat we besloten om een stukje te lopen (op slechte teenslippers, jawel, het blijkt echt geen ideaal schoeisel te zijn). De omwonenden en toevallige passanten hebben zich vermoedelijk kostelijk geamuseerd met het beeld dat dat moet opgeleverd hebben. Dan werden we ook nog achtervolgd door een groep jonge gasten, die na een tijdje gelukkig de straat overstaken en ons verder geen last bezorgden. In de buitenwijken is er helemaal geen straatverlichting en is het pikdonker, dus was het ook niet evident om hier onze weg te vinden, maar we kwamen, na het omzeilen ener koe die een nachtelijke wandeling deed, toch veilig en wel aan in ons appartement en gingen meteen slapen.

Vanmorgen stonden we om 7h op en maakten we onze zak klaar voor de komende 3 dagen. De rest van onze bagage bleef bij Hlimou in Taroudant en hij zou ervoor zorgen dat het in Agadir terecht zou komen. Dan ontbeten we en kregen we zowaar vers stokbrood! Dan checkten we nog even onze mails in het internetcafé en wachtten we tot Hlimou klaar was om ons te begeleiden naar La gare routière de Taroudant om vandaar de bus te nemen naar Marrakech. Aangezien we Tarik niet meer gezien hadden, vroeg ik aan Hlimou om hem te bedanken omdat hij zo sympathiek was geweest voor ons in de bergen, waarop Hlimou begon te vertellen dat ik een goede keuze had gemaakt, dat het een serieuze student is met ambitie, dat hij iets wil veranderen, dat hij 'rich man' is en een mooi huis heeft in de bergen en dat het bovendien familie van hem is. En ik had alleen maar gevraagd hem te bedanken!! Nathalie, die voor mij liep, lachte uiteraard kostelijk met Hlimous pleidooi.

We vertrokken om 10h met de bus vanuit Taroudant en maakten onze eerste tussenstop in Agadir rond 11h15. Daar bleven we een hele tijd stilstaan, weliswaar zonder uit de, overigens snikhete, bus te stappen. Ondertussen was het chaos alom op de bus, allerlei verkopers stapten op om hun handelswaar aan de man te brengen: bananen, kettingen, horloges, zakdoeken, chocolade, ... Het passeerde allemaal de revu. Eén man begon te zingen om geld op te halen en er was er zelfs één die de mensen kuste in ruil voor geld.

Rond 12h reden we verder en dan duurde het een hele tijd vooraleer we nog eens stopten. Ondertussen waren we allemaal aan het koken op de bus en had er al een meisje moeten overgeven, maar dat bleek allemaal geen reden om de reis te onderbreken. We reden verder tot rond 15h15. Dan stopten we even en konden we voor het eerst uit de bus stappen, eens naar het toilet gaan, iets kopen om te eten (al waren het dan maar koekjes en chips) en om te drinken. Een halfuurtje later vervolgden wij onze reis om uiteindelijk rond 17h aan te komen in Marrakech. Na een busrit van 7 uren, jawel!! Nadien hoorden we dat de taxi er slechts 3 uren over doet en maar €1 meer kost (tip voor mensen die van plan zijn om van Taroudant naar Marrakech te reizen!)

Aangekomen aan La gare routière de Marrakech gingen we naar la place Jema el fnaa en zochten daar Café de France, vanwaar we Hlimou belden, die dan onze contactpersoon ter plaatse zou verwittigen om ons te komen halen. Van Hlimou vernamen we dat de bus er normaal gezien ook geen 7 uren over doet en dat we dus gewoon pech hadden gehad. Onze contactpersoon ter plaatse was er snel en ook hij belde nog eens naar Hlimou (reden onduidelijk), gaf de telefoon aan Brecht en Hlimou zei tegen Brecht dat we die man moesten volgden. Precies of we hadden dat niet doorgehad als het ons niet expliciet werd verteld... We deden dus zoals ons opgedragen was en volgden de man tot onze verblijfplaats: een prachtige riad. We lieten onze bagage daar staan en gingen opnieuw naar la place Jema el fnaa om er iets te drinken en daarna liepen we nog even door de souks. Daarna gingen we op zoek naar een plek om iets te eten, en dat vormde ook weer een probleem. Eerst gingen we een kijkje nemen in Café de France, waar een gans menu 100Dh kostte (slechts €10), maar daar hadden ze dan wel enkel Marokkaans eten, tot Hannes grote vreugde, maar niet iedereen zag dat evenzeer zitten. Dus keerden we onze kar en keken verder nog wat rond. De kaart van het restaurant ernaast zag er wel een goede en betaalbare mix uit tussen Marokkaans en Westers eten, maar er was geen alcohol te verkrijgen. Voor de deur stond een man die ons vertelde dat er elders een gelijkaardig restaurant was waar er wel ook wijn geserveerd werd. We volgden die man door de donkere steegjes van Marrakech tot bij een chique uitziend restaurant. Daar kostte een volledig menu 150 Dh of 200 Dh. Eerst besloten we gewoon iets te drinken en dan elders te gaan eten, maar de patron en de persoon die ons naar het restaurant gegidst had drongen erop aan dat we er toch zouden blijven eten en uiteindelijk overtuigden ze ons er toch te blijven. We namen 5 menu's voor 7 personen, zodat het toch goedkoper uitkwam. Als voorgerecht aten we Marokkaanse salade. Dit waren 10 potjes met allemaal verschillende dingen erin: tomaatjes, boontjes, rode kool, rode biet, ... Dan volgde het hoofdgerecht: tajines met kip en kefta (vlees) en couscous en als dessert kregen we nog fruit: meloen, watermeloen en banaan. Ondertussen werd er ook muziek gespeeld en er was ook een buikdanseres. Na het eten keerden we naar onze riad terug en gingen we slapen in ons zachte bedje.

                                                                                                 Groepsfoto in Marrakech

Vanmorgen konden we uitslapen en stonden we pas om 9h30 op. Als ontbijt kegen we oud stokbrood, zoals anders. Vandaag was het weer een relaxdag, want behalve terugkeren naar Taroudant stond er niets op het programma. We belden dus naar Hlimou om te vragen wanneer hij ons zou komen ophalen, en uiteindelijk spraken we af rond 17h. Eerder was het namelijk te warm om te rijden en was de kans op pannes te groot. Vandaag deden we dus niet veel.

's Voormiddags had ik mij een beetje afgezonderd met mijn boekje, want veel kans om eens alleen te zijn hadden we de voorbije weken nog niet gehad, maar ook nu werd het me niet gegund om eens rustig in mijn eentje een boek te kunnen lezen, want eerst kwam Tarik een babbeltje slaan en daarna kwam ook Larbi mij entertainen met een paar opsommingen. Eerst kreeg ik alle filmpjes op zijn fototoestel te zien, dan volgden die op z'n gsm, dan volgde een opsomming van alle telefoonnummers in zijn geheugen en het land waar de desbetreffende persoon woont, vervolgens een opsomming van een aantal lichaamsdelen en organen. En wanneer hij niet meer wist wat op te sommen, besloot hij mij wiskundeles te geven, helaas zonder succes, want ik begreep absoluut niet wat hij precies probeerde duidelijk te maken, en bovendien kon ik zijn Arabische cijfers niet lezen. Ik was er voordien van overtuigd dat wij van Arabische cijfers gebruik maken, maar nu blijkt dit toch niet zo te zijn... Veerle kwam zich ook even bij ons voegen, maar leek er al evenmin iets van te snappen.

Gelukkig was dan het eten klaar en konden we met een goed excuus aan de wiskundeles ontsnappen. We aten tajine. Na de middag deden we verder met niets doen. Hanne, Brecht en Jonas gingen nog naar de kleine rots om er te zwemmen en rond 17h kwam Hlimou beide groepen ophalen en keerden we terug naar Taroudant. Daar wou ik nog Tariks nummer vragen, maar hij ging de andere groep naar Imintidgt brengen en ik was te laat... Jammer, maar helaas!

Bij Hlimou aten we op het terras en er was ook nog een andere groep van een andere organisatie, bestaande uit zowel Vlamingen als Nederlanders. Na het eten gingen we naar de souks, dit keer met Nathalie, en met Azdin als begeleider. Hanne had wat last van darmproblemen en moest naar het toilet, dus vroegen we bij het eerste kraam dat we tegenkwamen of er een toilet was, met als antwoord helaas nee. Nadat ze doorhadden dat het echt wel dringend was, gingen ze met ons mee richting een openbaar toilet temidden de souks. Eens dit probleem van de baan was, keerden we naar huis terug en gingen we slapen op het dak.

 

Vanmorgen stonden we om 5h30 op om Anaïs en Soetkin uit te wuiven en kropen daarna terug ons bed(!) in. Rond 9h30 stonden wij opnieuw op en begaven we ons, sommigen na een verfrissende ochtendduik in het zwembad, richting ontbijttafel. Na het ontbijt kwam Hlimou langs, samen met de groep uit Imintidgt, die ons weer met een bezoekje kwam vereren. Wanneer Hlimou wegging, besloot Asmaa om, om persoonlijke redenen, de groep te verlaten en naar België terug te keren. En toen waren we nog met 7! 

 

Na even in het zwembad gezwommen te hebben, gingen we met Tarik, de neef van Hlimou, en Moustapha, de kok van de andere groep, op pad om te zwemmen in een bergriviertje en van de rotsen te springen. Tegen het middaguur keerden we terug en aten we tajine met brood. Rond 4h ging een aantal van ons weer met Tarik op pad, dit keer naar een andere plaats in de bergen, opnieuw om er in de rivier te zwemmen en van de rotsen te springen. Deze rots was wat hoger dan die van vanmorgen. Ikzelf ben niet zo'n durfal, en dus zette ik mij aan de kant en keek toe hoe de anderen sprongen. Tarik, die eerst wat verderop had gezeten met zijn waterpijp, kwam mij na een kwartiertje ook gezelschap houden, zodat ik niet meer alleen zou zitten.

De jongens en Hanne wilden per se door de rivier terugkeren. De rest van ons (Nathalie, Veerle, Liesbeth, Elisabeth en ik) keerden met Tarik terug door het bos. Onderweg wou Nathalie een authentieke foto maken van een man met een ezel, maar dit mislukte enigszins, want de man gebood haar zelf op de ezel te gaan zitten en wij namen de foto. Heel authentiek dus...

 

 

 

's Avonds aten we pasta en na het eten waren er nog enkelen die waterpijp rookten en speelden we weerwolven. We probeerden dit spel aan Larbi uit te leggen, met als gevolg dat Larbi ook daags nadien nog de ganse dag zinnen als: 'Jonas mort, pas de problème' bleef herhalen.

In onze kamer gingen we ditmaal op spinnenjacht, want we hadden een nogal grote spin op de muur zien zitten. Nathalie klopte die dood, maar nadien vonden we het spinnenlijk nergens.. Het is nog steeds spoorloos... Met in ons hoofd toch wel enige vrees voor wraakacties van de spin, gingen we, al dan niet gerust, slapen.